EVS: onze Europese vrijwilligers

(scroll down for English)

Twee maanden in Nederland
Door: Julien Schumacher uit Frankrijk
November 2016

Ik woon nu 2 maanden in Nederland en ik moet bekennen dat ik me al thuis voel hier. Het was niet eens moeilijk me aan te passen aan de nieuwe cultuur. Eigenlijk zijn we niet eens zo verschillend. Ja, het kan een verrassing zijn maar de Nederlanders zijn mensen zoals wij allemaal! Al is dat op het eerste gezicht niet zo duidelijk. Bijvoorbeeld als je die rare taal hoort met allemaal klanken als “hhrrrr” and “kkrrrr”. Als iemand boos wordt omdat je twee minuten te laat bent. Als avondeten al om 6uur is. Als er een vergadering is om de volgende vergadering te plannen zodat je de volgende vergadering kunt plannen. Als je een tweede koekje neemt en iedereen kijkt je kwaad aan. Als je wilt fietsen maar het regent en vriest. Als je wilt skiën. Als je elk plan in je agenda moet schrijven, zelfs hoelaat je mag plassen. Als je een echte lunch wilt, maar we eten brood. Wanneer iedereen zijn deel betaalt in het restaurant. Als je denkt dat je Nederlands begrijpt, maar 10 kilometer verder versta je er niets meer van.

OK, sommige van hun gewoonten zijn heel vreemd. Maar wanneer je je over de stereotypes heen zet, realiseer je je hoe gastvrij, behulpzaam en knettergek (op een goede manier) de Nederlanders zijn. En als er een plek in Nederland is waar je dit kunt beleven, is het Don Bosco! Ik denk dat ik mijn tweede familie hier heb gevonden. Een familie die echt om ons geeft en zelfs nog meer om elk kind. Elke dag hier is een nieuwe gekke en creatieve dag!

Dit is de omgeving die ik nodig had. Ookal vond ik het lastig in het begin, ik moet toegeven dat ik elke dag leer en geniet. Ik hoop echt dat dit zo doorgaat, maar met dit team en mijn vrienden hier, maak ik me daar geen zorgen over!


Two months in the Netherlands

By: Julien Schumacher from France
November 2016
 

It’s been two months now since I live in the Netherlands and what I have to admit is that I already feel at home here. And it wasn‘t too difficult to adapt to this new culture.

Indeed we are not so different. Yes, it can be surprising but the Dutch are also human like us! It’s not obvious at first sight. Even more when you hear this strange language full of ”hhrrrr” and ”kkrrrr”. When somebody is yelling at you because you are two minutes late. When dinner starts at 6.pm. When there is a meeting to plan the next meeting in order to prepare the next meeting. When the work is finished at 6.pm and you want to go to a shop but the shop is closed. When you take a second cookie and everybody is looking at you like you killed somebody. When you want to take a bike but it’s raining and freezing outside. When you want to ski. When every plan has to be written in the agenda, even at what time you have to pee. When you want to have a real lunch, but it’s sandwich time. When everybody is paying his part at the restaurant. When you think you understand Dutch but after 10 kilometers you cannot understand it anymore.

Okay, some of their habits are really strange. But when you get over the stereotypes you realize how hospitable, helpful and totally crazy (in the good way) they are. And if there is a place in the Netherlands where you can notice that, it is Don Bosco! I think I found a second family here. A family who really cares about us and even more about every child. Every day is a new crazy and creative day here!

And it’s the kind of athmosphere that I really needed. Even if I was reluctant at the beginning, I have to admit that I’m learning and enjoying everyday. I hope it will continue, but I think that with this team and my volunteer friends, I don’t have to worry about it!

(scroll down for English)

 

De tweede ster naar rechts, rechtdoor tot de zonsopgang
Door: Maria Herrera Mateos uit Spanje
Februari 2016

Peter Pan is waarschijnlijk één van mijn favoriete Disney films. Ik heb het wel meer dan 30 keer gekeken toen ik klein was. Het meest fascinerende aan dit verhaal was Neverland, een plek waar kinderen niet volwassen worden, en waar ze leven zonder regels of verantwoordelijkheden, waar het meest belangrijk is om plezier te hebben, te spelen en avonturen te beleven.

Wanneer je ouder wordt weet je dat je nooit zal teruggaan naar Neverland, je weet dat alleen de verdwaalde kinderen daar kunnen zijn en dat de speeltijd voorbij is. Geen speurtochten meer, geen gevechten tegen piraten en niet meer gek doen.

Wie had mij durven vertellen dat ik terug naar Neverland zou gaan op mijn 26ste? En dat ik het in Nederland zou vinden? Feit is dat ik het zelf niet eens kan geloven. Maar hier ben ik op Don Bosco, gelukkig als een klein meisje.

Ik heb zoveel avonturen beleefd in deze 5 maanden. Ik was Frozen, koninging Maxima, een pop van Monster High, maar ook was ik een jedi en een marsmannetje. Ik ben omgetoverd in een kat, een kameel, ik ben gevangen geweest en ben ontsnapt, ik heb mijn eigen hut in het bos gebouwd, ik heb geleefd met dino’s en in een bloemenwereld. Ook was ik deel van K3, een chef kok, een danschoreografe, een artiest en ik had mijn eigen dansgroep. En alsof dit niet genoeg was, heb ik grote sterren ontmoet zoals Sinterklaas, Amerigo en Koning Arthur.

Ik herinner me dat toen ik aankwam, ik het meest verrassend vond hoe de gezichten van kinderen oplichten wanneer ze Don Bosco binnen lopen, hoe ze lachen en zingen. Ze zijn nog vrolijker dan wanneer ik ’s ochtends mijn eerste koffie drink. Op dat moment vroeg ik me af: ben ik in Neverland? De kinderen komen naar ons jeugdcentrum op allerlei manieren: rennend, lopend of op hun fiets, op de stint, met de auto, met vrijwilligers of met honden. Ze weten allemaal dat ze een leuke dag tegemoet gaan en voelen zich thuis.

De verjaardagsfeestjes van de kinderen zijn heel speciaal. Wij krijgen de kans om de meest speciale dag van het jaar met hen te vieren. Ik herinner me Bodine’s feestje als heel speciaal. We vierden haar achtste verjaardag bij Don Bosco. We organiseerden een heel speciaal feestje, mijn collega’s en ik maakten een catwalk voor haar. Het is ongelooflijk om te zien hoe je, als je het beste van jezelf geeft, grote dingen kunt bereiken. Zoals het blij maken van een ander. En dat, mijn vrienden, is onbetaalbaar.

Een ander onvergetelijk moment voor mij was het Winter Diner. Ik was in de keuken met de kinderen van de kookclub brownies aan het maken voor de bewoners van het verzorgingstehuis. De moeite die de kinderen deden om de boter in blokjes te snijden, de vrolijkheid waarmee ze de eieren braken, en de toewijding in het smelten van de chocola..de kinderen lieten zien dat zij in staat zijn iedereen te verrassen en dat ze hele goede chef koks zijn.

Wat zou deze plek zijn zonder de mensen die er werken? Zij zijn degenen die het werken hier speciaal voor me maken. Ze zijn ieder uniek. Ik ben zo blij dat ik deze reis met hen mag maken, want uiteindelijk zijn het die kleine momenten die ik ga onthouden. Een aantal voorbeelden: dat kind dat elke ochtend toetert met de scooter, Spela’s koekjes, de warme ochtendkoffie, die eenden die zonder reden naar je kwekken, het lopen naar de Mariaschool, de 50 meetings, de restjes van de verjaardagsfeestjes, de festivals, de ‘mag ik je fietssleutels lenen?’, de ‘help me even tafels sjouwen’, Henny die overal rondrent, de telefoon die gaat en niemand durft op te nemen, het kantoor als tweede woonkamer, als je niet weet hoe je je moet verkleden, de schmink die je niet van je gezicht krijgt, de telefoon opnemen als secretaresse, Fran die de flyers maakt, de muziek lekker hard, 10 koffie op een dag, en dat je een kindje moet schminken en in plaats van een vlinder een spin schminkt…

De komende tijd bij Don Bosco gaat geweldig worden. Ik heb twee projecten: mijn cursus ‘de wereld is van ons’ en de modeshow die ik in mei organiseer. Mij maak je niet blijer!!

Ze beloofden dat dromen kunnen uitkomen. Nou..het lijkt alsof ik in de mijne leef. Bedankt aan iedereen die het met me deelt. Als je wilt langskomen en genieten van hetzelfde avontuur, hoef je niet bij de tweede ster naar rechts, kom gewoon naar het Julialaantje 26 en geniet van je tijd bij Don Bosco.

 

The second star to the right, straight on until sunrise.
Door: Maria Herrera Mateos uit Spanje
Februari 2016

Peter Pan is probably one of my favourite Disney films. I must have watched it over 30 times when I was a kid. What I found most fascinating about the story was Neverland, a place where children don’t grow up, and they live without rules or responsibilities, where the most important thing is to have fun, play and live some adventures.

When you get older, you know that you can never go back to Neverland, you know that only the lost children can be there, and that playtime is over. There will be no more treasure hunts, no more battles against the pirates, no more “being silly”.

Who was going to tell me that I would come back to Neverland at 26? And that I would find it in The Netherlands? The fact is that even I can’t believe it. But here I am at Don Bosco enjoying myself like a little girl.

I have experienced many adventures in these 5 months, I have been Frozen, the Maximum queen, a doll from Monster High, but I have also been a jedi and even a martian. I have turned into a cat, and also a camel, I have been captured, I have escaped, I have built my own wooden hut in the woods, and I have lived amongst dinosaurs and in a world of flowers. I have also been a member of K3, a chef, a choreographer, an artist and I have my own dance group. And if this wasn’t enough, I have had the pleasure to meet great stars such as Saint Nicholas, Amerigo or King Arthur.

I remember that, when I arrived, what I found most surprising was to see how the children’s face lit up as they walked into the centre, they smiled and sang. They were happier than when I am having my first morning coffee. It was at that point when I asked myself, am I in Neverland? The children arrived in all possible ways: running, walking or on their bikes, on elektrische stint, or by car, or with the volunteers, or even with their dogs. They all know they’re going to have a great day, and they feel as though they’re at home.

The birthday parties with the children are very special. We have the opportunity to enjoy with them the most important day of the year for them. I remember Bodine’s birthday as being a very special one. She was celebrating her eighth birthday at Don Bosco. We organised an incredible party, my colleagues and I prepared a fashion catwalk for her. It’s fantastic to see how when you give the best of yourself you can achieve great things, like for example, making another person happy, and that, my friends, is priceless.

Another incredible and unforgettable moment for me was Winterdinner. I was in the kitchen with my group of children cooking brownies for the women from the asylum. The effort the children put into cutting the butter into little squares, the happiness with which they beat the eggs, and the dedication they put when they were melting the chocolate… Those children showed that they also have the ability to surprise everyone else and that they really are little great chefs.

But what would this place be without the people who work here? They are the ones who make the experience of working here so special for me. Each and every one of them is unique.

I’m so glad to be able to share this journey with them, because in the end I will remember those little moments we lived together. In the end, life is made up of those little moments, which we share together. Here are some examples: that kid who honks his motorbike every morning, Spela’s biscuits, the hot morning coffee, those ducks which start shouting at you for no apparent reason, the walk to Maria school, the 50 meetings, the leftovers from the birthday parties, the festivals, the parties we then eat up, the “lend me your bike keys”, the “help me move these tables Jeff”, Henny going from one place to another, the telephone ringing and no one wanting to pick up, the office being our second living room, when you don’t know what to dress up as, that face makeup that won’t go away, when you answer the phone like a secretary, Fran making flyers, when the children sing in the line, when we put the radio really loud, the 10 daily coffees, when you need to paint a kid’s face and instead of painting a butterfly you paint a spider.

I feel my future at Don Bosco is going to be incredible. I have two amazing projects: my course “We are the world”, which starts in March, and the Fashion Session which I need to organise and which will take place in May. I couldn’t be happier!!

They promised me that dreams could come true, well…it looks as though I’m living mine. Thanks to all of those who are with me living this experience. If you would like to come and enjoy yourselves at this place, you don’t need to reach the second star to the right, you just have to come to Julialaantje 26 and have a nice time at Don Bosco.